کشف بزرگترین مرکز نساجی عصر وایکینگها در دانمارک/ بازتعریف چهره اقتصادی و صنعتی وایکینگها
باستانشناسان در دانمارک با کشف یکی از بزرگترین مراکز تولید پارچه متعلق به عصر وایکینگها، شواهد تازهای از پیچیدگی ساختارهای اقتصادی، صنعتی و تجاری جوامع اسکاندیناوی در فاصله سدههای هفتم تا دهم میلادی به دست آوردهاند؛ کشفی که روایت سنتی از وایکینگها بهعنوان جنگجویانی دریانورد را به چالش کشیده و ابعاد نوینی از سازمان اجتماعی و ظرفیتهای تولیدی آنان را آشکار ساخته است.
به گزارش خبرنگار میراثآریا، پژوهشهای باستانشناسی در دانمارک به کشف یکی از مهمترین و گستردهترین مراکز تولید منسوجات متعلق به عصر وایکینگها انجامیده است؛ کشفی که میتواند درک پژوهشگران از ساختار اقتصادی و الگوهای سازمان اجتماعی جوامع وایکینگی را بهطور بنیادین دگرگون کند.
این محوطه باستانی در منطقه «سوفتن» و در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری شمال شهر آرهوس، در شبهجزیره یوتلند واقع شده و وسعتی بیش از ۱۰۰ هزار متر مربع را دربرمیگیرد. بر پایه ارزیابیهای باستانشناختی، این مجموعه در فاصله زمانی میان سالهای ۶۰۰ تا ۹۵۰ میلادی، همزمان با اواخر عصر آهن و آغاز عصر وایکینگها، فعال بوده است.
کاوشهای میدانی که نزدیک به ۱۰ ماه به طول انجامیده، به شناسایی بیش از ۸۰ خانه گودالی منجر شده است؛ سازههایی نیمهفرورفته که در جوامع اسکاندیناوی آن دوره، هم بهعنوان محل سکونت و هم بهعنوان کارگاههای تخصصی مورد استفاده قرار میگرفتند.
در جریان حفاریها، مجموعهای قابلتوجه از ابزارهای ریسندگی و بافندگی، از جمله وزنههای دارهای بافندگی، دوکهای نخریسی و شواهد مرتبط با فرآوری گیاه کتان کشف شده است؛ یافتههایی که نشاندهنده وجود یک نظام تولیدی تخصصی و سازمانیافته در حوزه صنعت نساجی است.
پژوهشگران همچنین سکههای نقره، مهرههای شیشهای، سفالینهها و طیف متنوعی از اشیای روزمره را در این محوطه شناسایی کردهاند؛ آثاری که از پیوند این مرکز با شبکههای گسترده مبادلات اقتصادی و تجاری عصر وایکینگها حکایت دارد.
بر اساس نتایج اولیه مطالعات، تولیدات این مجموعه احتمالا به شهر بازرگانی «آروس» ــ آرهوس امروزی ــ که یکی از مهمترین مراکز تجارت در جهان وایکینگ بهشمار میرفت، انتقال مییافته است؛ موضوعی که جایگاه این محوطه را در زنجیره تأمین و اقتصاد منطقهای آن دوران برجسته میسازد.
«لیو استیدسینگ رهِر-لانگبرگ»، سرپرست گروه کاوش از موزه موسگارد، با اشاره به ویژگی منحصربهفرد این محوطه تأکید کرده است که تمرکز گسترده بر تولید منسوجات، این مجموعه را از دیگر سکونتگاههای شناختهشده عصر وایکینگها متمایز میکند.
به اعتقاد پژوهشگران، وجود تنها یک اقامتگاه اصلی در میان دهها کارگاه تخصصی، میتواند نشانهای از مدیریت متمرکز و کنترل این مجتمع تولیدی توسط یک فرد، خاندان یا ساختار قدرت محلی باشد؛ فرضیهای که در صورت تأیید، تصویری پیشرفتهتر از سازمان اقتصادی و سلسلهمراتب اجتماعی در جوامع وایکینگی ارائه خواهد کرد.
انتهای پیام/
