محاصره دارویی یک اقدام ضد بشری است
عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، تحریم دارو را اقدامی ضدبشری دانست و از سازمانهای بینالمللی فعال در حوزه سلامت خواست در مقابل این قبیل رفتارهای ضد بشری سکوت نکنند.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از خانه ملت، حسین عبدلی، با اشاره به شرایط خاص حوزه سلامت در دوران جنگ، گفت: در کنار تحریمهای دارویی که سالها است بهرغم ادعاهای بشردوستانه، دسترسی کشور به بخشی از داروها، تجهیزات پزشکی و اقلام حیاتی را با محدودیت مواجه کرده، امروز شاهد تشدید فشارها و نوعی محاصره دارویی در شرایط جنگی هستیم که آثار آن میتواند مستقیماً بر سلامت بیماران و نظام درمانی کشور اثرگذار باشد.
وی افزود: تحریم دارو و ایجاد محدودیت در مسیر تأمین اقلام سلامتمحور، اقدامی ضدبشری و مغایر با اصول اولیه حقوق انسانی است؛ چرا که سلامت مردم نباید تحت هیچ شرایطی به ابزار فشار سیاسی یا اقتصادی تبدیل شود.
عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس ادامه داد: در شرایط جنگ، نیاز کشور به تأمین پایدار دارو، واکسن، تجهیزات پزشکی و ملزومات مصرفی افزایش پیدا میکند و هرگونه اختلال در روند تأمین، حملونقل، تبادلات مالی و ترخیص اقلام درمانی میتواند روند خدمترسانی به بیماران و مراکز درمانی را با چالش جدی مواجه کند.
عبدلی با اشاره به اهمیت تأمین اقلام مرتبط با بیماریهای واگیر، تصریح کرد: محدودیت در دسترسی به برخی داروها و واکسنها بهویژه در حوزه بیماریهای واگیر، تنها یک دغدغه داخلی نیست؛ زیرا هرگونه اختلال در پیشگیری، کنترل و درمان این بیماریها میتواند سلامت منطقه و حتی جهان را تحت تأثیر قرار دهد، چرا که بیماریهای واگیر مرز نمیشناسند.
وی یادآور شد: کمیسیون بهداشت و درمان مجلس در کنار پیگیری مسائل مربوط به تأمین دارو و تجهیزات پزشکی، موضوعات حقوقی مرتبط با محاصره دارویی و محدودیتهای ایجادشده در مسیر دسترسی به اقلام حیاتی سلامت را نیز با جدیت دنبال میکند.
عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس با تأکید بر مسئولیت نهادهای بینالمللی در این زمینه، گفت: انتظار میرود سازمانهای بینالمللی فعال در حوزه سلامت و امدادرسانی نسبت به محاصره دارویی کشورها در شرایط بحران و جنگ سکوت نکنند، زیرا هرگونه اختلال در دسترسی ملتها به دارو و واکسن، تهدیدی مستقیم علیه سلامت عمومی و امنیت بهداشتی جهان محسوب میشود.
وی ادامه داد: تأمین دارو و واکسن در شرایط جنگ و بحران صرفاً یک مسئله ملی نیست، بلکه بخشی از مسئولیت انسانی و جهانی برای حفظ جان انسانها است و جامعه جهانی باید نسبت به این موضوع رویکردی مسئولانه و عملی داشته باشد.
