متلهای بومی زاگرس کتابهای نانوشته میراث معنوی هستند
مدرس هنر گفت: نقاشی یک زبان است؛ زبانی تصویری و فراگیرتر از هر زبان کلامی. من موضوعات آثارم را از ادبیات، فرهنگ، تاریخ و عرفان ایرانزمین و گاه از جغرافیای زیستی خود انتخاب میکنم.
بختیار سامه، هنرمند ایذهای و مدرس هنر، با تأکید بر نقش متلها در هویت فرهنگی اقوام زاگرس، گفت: متلها کتابهای قطور نانوشتهای هستند که در مویرگ به مویرگ اجداد به نسلهای بعد منتقل شدهاند و بخشی از میراث بزرگ معنوی ما را تشکیل میدهند.
سامه، متولد ۱۳۴۸ ایذه، دبیر هنر و ادبیات آموزش و پرورش و مدرس مراکز آموزش عالی هنر در استان است و از سال ۱۳۷۷ مدیریت آموزشگاه هنری «عارف» را بر عهده دارد.
نقاشی؛ زبانی که از دل طبیعت آغاز شد
این هنرمند درباره آغاز مسیر هنری خود گفت: نقاشی را از نمیدانمها شروع کردم؛ نمیدانم کی، چگونه و چرا؟ اما میدانم طبیعت بزرگترین همراه من بود؛ بیآنکه معلمی باشد یا ابزاری در اختیارم، نقاشی آرامآرام با من رشد کرد.
او با اشاره به علاقه شدیدش به نقاشی افزود: به دلیل همین علاقه، برای اولین و آخرین بار در مدرسه کتک خوردم؛ درست سر زنگ هنر. اما این اتفاق مرا متوقف نکرد و به هر دری زدم تا بیشتر بیاموزم.
سامه که در پنج دانشگاه کشور تحصیل کرده و نهایتاً کارشناسی ارشد نقاشی را در تهران گذرانده، تاکنون در چهار گالری تخصصی تهران و همچنین موزههای معاصر اهواز، آبادان و اصفهان نمایشگاه انفرادی برگزار کرده است.
متلها؛ نشانهشناسی زیست اقوام زاگرس
این هنرمند، درباره پروژه نقاشیهای مرتبط با متلهای بومی گفت: نقاشی یک زبان است؛ زبانی تصویری و فراگیرتر از هر زبان کلامی. من موضوعات آثارم را از ادبیات، فرهنگ، تاریخ و عرفان ایرانزمین و گاه از جغرافیای زیستی خود انتخاب میکنم.
او متلها را حاملان نشانههای جامعهشناسی اقوام دانست و افزود: در جغرافیای خشن زاگرس، حتی خواب دیدنها هم قصه و متل بودهاند. موجودات خیالی مثل آل، آلازنگی، دالو و بچهبُر تجسم ترسها، باورها و جدالهای مردم این منطقهاند.
هنر؛ ابزاری قدرتمند برای حفظ میراث ناملموس
این هنرمند معتقد است متلها ظرفیت بالایی برای تبدیل شدن به آثار هنری دارند: متلها آنقدر تصویری و ملموساند که میتوانند خمیرمایه خلق آثار بیشمار در هفت هنر باشند. من در حوزه تجسمی مجموعههایی مانند «تمتی» و «آلازنگی» را بر اساس همین متلها خلق کردهام که پس از تکمیل، در گالریهای تخصصی استان و تهران به نمایش گذاشته خواهند شد.
نمایش حرفهای؛ شرط دیده شدن آثار بومی
سامه با تأکید بر اهمیت ارائه آثار در فضاهای حرفهای گفت: در مراکز عمومی آثار زیادی نمایش داده میشود، اما مسیر حرفهایگری نیازمند ارتقای کیفیت و ارائه در گالریهای تخصصی است؛ جایی که آثار با ناقدان، دلالان هنری و مخاطبان حرفهای روبهرو میشوند و امکان معرفی داشتههای ناب یک جغرافیا فراهم میشود.
او افزود که سالانه یک یا دو نمایشگاه در تهران برگزار میکند.
ترکیب نگارگری ایرانی با کوبیسم
سامه درباره سبک کاری خود توضیح داد: در نگاه اول آثارم کوبیستی به نظر میرسند، اما در واقع نگارگری ایران را در لباس کوبیسم کار میکنم. این دو شیوه در حذف پرسپکتیو علمی، تبدیل حجم به سطح و دید چندوجهی اشتراک دارند. مهمترین ویژگی نیز این است که منبع نور در این شیوه مادی نیست.
پیام به خانوادهها و هنرمندان
او در پایان خطاب به خانوادهها و هنرمندان گفت: اگر میان هزاران نفر یک نفر علاقه هنری دارد، او را دریابید. قدمهای کوچک ما میتواند نتایج بزرگی به همراه داشته باشد.
سامه همچنین از وجود رسانههایی که به هنر و فرهنگ بومی میپردازند، ابراز خرسندی کرد.
انتهای پیام/
