جوشش دریای وجود مولانا برخاسته از برخورد با شمس بود/ بارگاه شمس می‌تواند مقصدی مهم برای گردشگران و پژوهشگران فرهنگ و ادب باشد
چهره ماندگار زبان و ادب فارسی با تبیین نسبت شمس تبریزی و مولانا، این پیوند را به برخوردی بنیادین و زاینده تشبیه کرد و گفت: مولانا را می‌توان به دریایی ژرف، آرام و بی‌کران تشبیه کرد، دریایی که ریشه‌های آشیانه سیمرغ در آن تا ژرفای خاک دویده بود. آنچه شمس با مولانا کرد، همچون افکندن کوهی سترگ در دل این دریا بود.
به گزارش میراث‌آریا، پیوند شمس تبریزی و مولانا از ماندگارترین و اثرگذارترین رخدادهای تاریخ فرهنگ و اندیشه ایرانی است، پیوندی که به یکی از مهم‌ترین کانون‌های شکل‌گیری و تکوین ادبیات عرفانی در جهان تبدیل شده است. برای فهم این نسبت، شاید کمتر کسی به اندازه میرجلال‌الدین کزازی بتواند از منظر زبان، ادبیات، اسطوره و اندیشه، تصویری ژرف و در عین حال شاعرانه از این مواجهه تاریخی ارائه کند.
این چهره ماندگار زبان و ادب فارسی در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا، در تشریح ماهیت پیوند شمس و مولانا، از الگویی متفاوت برای تبیین این رابطه بهره گرفت، الگویی که در آن، مولانا به دریایی آرام، ژرف و گسترده تشبیه می‌شود و شمس، همچون سنگی سترگ که با فروافتادن در این دریا، سکون ظاهری آن را به جنبشی تاریخی و ماندگار بدل می‌کند.
کزازی در این‌باره گفت: مولانا را می‌توان به دریایی ژرف، آرام و بی‌کران تشبیه کرد، دریایی که ریشه‌های آشیانه سیمرغ در آن تا ژرفای خاک دویده بود. آنچه شمس با مولانا کرد، همچون افکندن کوهی سترگ در دل این دریا بود.
وی ادامه داد: با سقوط آن سنگ در دل دریا، این اقیانوس شروع به جوشش و خروش کرد. این ناآرامی و خروش، سده‌ها را درنوشت تا به روزگار ما رسید.
این پژوهشگر زبان و ادب فارسی با تاکید بر نقش تعیین‌کننده این مواجهه در شکل‌گیری جهان فکری و ادبی مولانا افزود: اگر آن سنگ، شمس، در این دریا نمی‌افتاد، نه شمس می‌توانست باشد و نه مولانا؛ چرا که جوشش این دریا برخاسته از همین برخورد بود.
از منظر کزازی، آنچه در مواجهه شمس و مولانا رخ داد، در امتداد تاریخ فرهنگی ایران به پدیده‌ای ماندگار تبدیل شد، پدیده‌ای که آثار و بازتاب‌های آن در شعر، اندیشه، زبان و فرهنگ ایرانی طی سده‌های متوالی استمرار یافته است.
بارگاه شمس؛ از یک یادمان تاریخی تا کانونی برای فرهنگ و پژوهش
چهره ماندگار زبان و ادب فارسی در بخش دیگری از این گفت‌وگو، با اشاره به موضوع ساخت بارگاه شمس در خوی، بر اهمیت ایجاد فضایی شایسته برای بزرگداشت این شخصیت تاثیرگذار در تاریخ فرهنگ ایران تاکید کرد.
کزازی با بیان اینکه ایجاد چنین مکانی می‌تواند واجد کارکردی فراتر از یک یادمان تاریخی باشد، اظهار کرد: اگر مکانی در ایران به نام این پیر بزرگ، به گونه‌ای ساخته شود که شایسته جایگاه او باشد، ناگفته پیداست که چه سودمند خواهد بود.
وی با اشاره به ظرفیت فرهنگی و معرفتی چنین مجموعه‌ای افزود: ایجاد چنین فضایی می‌تواند به عنوان قطب جدیدی برای دوستداران شمس و مولانا عمل کند، جایی که گردشگران و پژوهشگران بتوانند برای تامل در عظمت این دو چهره، به آنجا سفر کنند.
این استاد زبان و ادب فارسی تصریح کرد: این مرکز، انگیزه‌ای مضاعف برای مطالعه و خواندن آثار ماندگار آنان فراهم خواهد آورد.
انتهای پیام/
