تصمیم پشت درهای بسته در فدراسیون فوتبال / شکاف بر سر سهمیههای آسیایی عمیقتر شد
به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از ایسنا، در شرایطی که رقابتهای لیگ برتر بهدلیل وضعیت خاص کشور و به استناد «فورس ماژور» به بعد از جام جهانی موکول شده، انتظار میرفت تصمیمات کلان فدراسیون فوتبال با هماهنگی و اجماع داخلی همراه باشد. اما آنچه در عمل رخ داد، تصمیمی یکطرفه برای معرفی نمایندگان ایران […]
به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از ایسنا، در شرایطی که رقابتهای لیگ برتر بهدلیل وضعیت خاص کشور و به استناد «فورس ماژور» به بعد از جام جهانی موکول شده، انتظار میرفت تصمیمات کلان فدراسیون فوتبال با هماهنگی و اجماع داخلی همراه باشد. اما آنچه در عمل رخ داد، تصمیمی یکطرفه برای معرفی نمایندگان ایران در رقابتهای آسیایی بود؛ تصمیمی که حالا به یک محل اختلاف جدی در درون فدراسیون تبدیل شده است.
بر اساس اعلام صورتگرفته، استقلال بهعنوان صدرنشین، تراکتور بهعنوان تیم دوم و سپاهان بهعنوان تیم سوم جدول بهعنوان نمایندگان ایران در لیگ نخبگان آسیا و سطح دوم لیگ قهرمانان معرفی شدهاند؛ انتخابی که در ظاهر بر مبنای جایگاه فعلی تیمها انجام شده، اما در عمل با یک پرسش اساسی روبهروست: آیا این تصمیم مسیر قانونی خود را کاملا طی کرده است؟
اظهارات برخی اعضای هیات رئیسه نشان میدهد پاسخ این سوال چندان مثبت نیست.
محمد اسفندیارپور، مدیرعامل گلگهر و عضو هیات رئیسه فدراسیون، در این باره گفته است: «هیئت رئیسه تاکنون جلسهای در این رابطه نداشته و حداقل من مطلع نیستم که جلسهای برگزار کردهاند. دو بار به عنوان مدیرعامل باشگاه در جلسه با مسئولان سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال شرکت کردیم و تا الان در هیئت رئیسه جلسهای برگزار نکردهاند. اگر جلسهای برگزار شود و تصمیمات گرفته شده خارج از منطق باشد، با آن مخالفت کرده یا اعلام میکنیم نیاز به مصوبه دارد.»
این اظهارات بهخوبی نشان میدهد که حتی برخی از اعضای تصمیمگیر، عملاً در جریان روند تصمیمسازی قرار نگرفتهاند؛ موضوعی که با صحبتهای حجت کریمی، دیگر عضو هیات رئیسه، پررنگتر هم میشود.
حجت کریمی نیز با انتقاد از این روند گفته است: «مثل سالهای قبل که هیئت رئیسه در جریان امور قرار نمیگرفت، متأسفانه این بار هم در جریان این تصمیمات قرار ندارد. ظاهراً آقایان خودشان تصمیم گرفتند و نیازی ندیدهاند موضوعات را در هیئت رئیسه مطرح کنند.»
چنین موضعگیریهایی، فراتر از یک اختلافنظر ساده، از یک شکاف مدیریتی خبر میدهد؛ شکافی که میتواند تبعاتی جدی برای ساختار تصمیمگیری در فوتبال ایران داشته باشد.
وقتی مهمترین تصمیمات بدون طرح در هیات رئیسه گرفته میشود، عملاً این نهاد به جایگاه تشریفاتی تقلیل پیدا میکند؛ موضوعی که در بلندمدت میتواند اعتماد داخلی را تضعیف کند.
از منظر حقوقی نیز ابهامات همچنان پابرجاست. در شرایطی که فصل به پایان نرسیده و جدول نهایی تثبیت نشده، استناد به رتبههای فعلی برای معرفی نمایندگان، میتواند محل اعتراض سایر باشگاهها قرار بگیرد.
البته این موضوع در فصل ۲۰-۲۰۱۹ که به آغاز همهگیری کرونا خورد، سابقه دارد. در آن فصل چندین لیگ معتبر نیمه کاره تمام شدند که علیرغم تصمیمات متفاوت درباره تیم قهرمان و تیمهای سقوط کرده، سهمیه نمایندگان مسابقات قارهای براساس جدول لیگها تا همان هفتهای که رقابتها برگزار شده بود، اختصاص داده شد.
در نهایت، تصمیم اخیر فدراسیون شاید با هدف تعیین تکلیف سریع سهمیهها اتخاذ شده باشد، اما شیوه اجرای آن، خود به یک بحران جدید تبدیل شده است؛ بحرانی که این بار نه در زمین مسابقه، بلکه در اتاقهای تصمیمگیری فوتبال ایران در جریان است.
