ارتباط ژنتیک BMI دوران کودکی با دیابت و خطرات قلبی در بزرگسالی
محققان مدلسازی کردهاند که چگونه ژنها میتوانند در طول زمان بر شاخص توده بدنی (BMI) کودک تأثیر بگذارند و به طور بالقوه باعث خطر ابتلا به بیماری قلبی یا دیابت نوع ۲ در سنین بالاتر شوند.
به گزارش خبرنگار مهر به نقل از شینهوا، محققان از دادههای مطالعه طولانیمدت «کودکان دهه ۹۰» که در دانشگاه بریستول بریتانیا انجام شده است، برای درک سهم ژنتیکی در الگوهای شاخص توده بدنی ۶۲۹۱ کودک بین سنین یک تا ۱۸ سال استفاده کردند.
«وانگ گنگ»، محقق ارشد از موسسه علوم زیستی مولکولی دانشگاه کوئینزلند استرالیا، گفت: «محققان با تجزیه و تحلیل رشد کودکان در طول زمان، نه در یک سن واحد، توانستند ببینند که چگونه ژنتیک کودک بر سرعت رشد آنها تأثیر میگذارد.»
وانگ گفت: «والدین اغلب نگران افزایش وزن زودهنگام کودک یا رشد متفاوت او نسبت به دیگران هستند، اما یافتههای ما نشان میدهد که تنوع ژنتیکی میتواند بر این تغییرات تأثیر بگذارد.»
وی در ادامه افزود: «به نظر میرسد ژنتیک در مراحل مختلف زندگی به طور متفاوتی بر رشد تأثیر میگذارد، به طوری که مجموعههای مشخصی از ژنها بر BMI در نوزادی و نوجوانی تأثیر میگذارند.»
وانگ گفت: «هنگام استفاده از این نتایج برای بررسی سلامت، نتایج ما نشان میدهد که تفاوت اندازه بدن در کودکان خردسال لزوماً نشان دهنده خطر چاقی مادامالعمر نیست.»
با این حال، محققان دریافتند که سطح BMI در حدود سن ۱۰ سالگی و نرخ کلی رشد از یک تا ۱۸ سالگی، ارتباط قویتری با خطرات بعدی دیابت، کلسترول بالا و بیماریهای قلبی دارد.
«نیکول وارینگتون»، پژوهشگر ارشد دانشگاه کوئینزلند گفت که ژنتیک تقریباً یک چهارم تفاوتها در تغییرات وزن بدن کودکان را تشکیل میدهد و این امر بر نیاز به رویکردهای خاص سن برای جلوگیری از چاقی یا نظارت بر رشد سالم تأکید میکند.
