بهداشتکار دهان و دندان؛ حلقه مفقوده در زنجیره ارجاع و پیشگیری سلامت

محمد میرزائی، در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: نظام ارجاع، یکی از پایه‌های اصلی یک نظام سلامت کارآمد است که بر اساس آن، بیمار می‌تواند متناسب با سطح نیاز خود، خدمت مناسب را دریافت کند.

وی در تبیین چالش‌های موجود، خاطرنشان کرد: در حوزه سلامت دهان، ما هنوز برای دستیابی به یک ساختار کامل و منسجم ارجاع، با خلاء مواجه هستیم؛ چرا که سطح اول ارائه خدمات هنوز به شکل مطلوب تعریف نشده است.

میرزائی افزود: اگر نیروی حدواسط در شبکه بهداشت حضور داشته باشد، می‌توان این سطح اول را شکل داد.

نماینده شاهین‌دژ و تکاب در تشریح وظایف این سطح، گفت: در سطح اول، خدماتی نظیر مراقبت‌های پیشگیرانه، بهداشت، آموزش، غربالگری و خدمات پایه‌ای که بر اساس شاخص‌ها قابلیت ارائه دارند، انجام می‌شود.

وی توضیح داد: هدف این است که بیمارانی که نیازمند بررسی یا درمان تخصصی هستند، شناسایی شده و در مسیر مشخصی قرار گیرند؛ به این معنا که ابتدا شناسایی و مراقبت پایه صورت گیرد و سپس در صورت نیاز، بیمار به دندانپزشک ارجاع شود.

میرزائی با اشاره به تأثیرات مثبت این ساختار بر سلامت جامعه، تأکید کرد: مهم‌ترین دستاورد این الگو، افزایش دسترسی و پیشگیری از تأخیر در درمان است.

وی افزود: بسیاری از مشکلات دهان و دندان اگر در مراحل اولیه شناسایی شوند، می‌توانند با مداخلات ساده‌تر مدیریت شوند؛ اما نبود این ساختار باعث می‌شود بیمار بدون مراقبت باقی بماند و در نهایت با مشکلاتی پیچیده‌تر و هزینه‌های درمان بسیار سنگین‌تر مواجه شود. بنابراین، سطح اول سلامت دهان، صرفاً محل ارائه خدمت نیست، بلکه سنگر اصلی پیشگیری از پیچیدگی بیماری‌ها است.

میرزائی در ادامه، نقش کلیدی نیروی حد واسط بهداشتکار دهان و دندان را در این زنجیره توصیف کرد و آن را حلقه اتصال میان مردم، شبکه بهداشت و دندانپزشک دانست.

وی خاطرنشان کرد: این نیرو با حضور در سطح اول، وظیفه بررسی وضعیت سلامت، ارائه خدمات پایه و ارجاع موارد نیازمند درمان تخصصی را بر عهده خواهد داشت که می‌تواند نظام سلامت دهان را از یک ساختار صرفاً درمان‌محور به ساختاری پیشگیرانه‌تر و سطح‌بندی‌شده تغییر دهد.

این نماینده مجلس بر ضرورت نظارت قوه مقننه بر این روند تأکید کرد و گفت: در صورت دنبال شدن سیاست تربیت نیروی حدواسط، مجلس باید اجرای آن را از منظر دسترسی مردم، عدالت در سلامت، کیفیت آموزش و نحوه به‌کارگیری نیروها بررسی کند. هدف نهایی باید این باشد که نیروی تربیت‌شده صرفاً مدرک دریافت نکند، بلکه در جایگاه مشخصی از نظام سلامت قرار گیرد تا یک زنجیره واقعی خدمت ایجاد شود.