اولین جت هایپرسونیک هیدروژنی جهان / پرواز با سرعتی ۱۲ برابر سرعت صوت

به گزارش خبرآنلاین، شرکت استرالیایی Hypersonix Launch Systems در حال ساخت هواگردهای پرنده هایپرسونیک بدون سرنشین است که از موتورهای اسکرم‌جت هیدروژنی استفاده می‌کنند. این شرکت روی کاربردهای نظامی، تحقیقاتی و فضایی تمرکز دارد، اما در بلندمدت قصد دارد فناوری خود را به سفرهای مسافری هایپرسونیک برساند.

قلب این فناوری، موتور اسکرم‌جت SPARTAN است که برای کار در سرعت‌های حدود ۵ تا ۱۲ ماخ طراحی شده است. اسکرم‌جت برخلاف موتورهای جت معمولی برای فشرده‌سازی هوا از کمپرسور مکانیکی استفاده نمی‌کند و احتراق سوخت را در جریان هوای بسیار سریع انجام می‌دهد. قطعات این موتور با چاپ سه‌بعدی و آلیاژهای مقاوم در برابر دمای بالا ساخته می‌شوند و طراحی آن برای استفاده مجدد و مصرف سوخت بهینه در نظر گرفته شده است.

Hypersonix در حال توسعه چند هواگرد متفاوت است. DART یک پرنده آزمایشی حدود سه‌متری و یک‌بارمصرف است که برای رسیدن به سرعت ۷ ماخ طراحی شده است. VISR بزرگ‌تر و قابل استفاده مجدد خواهد بود و برای کاربردهای دفاعی و مأموریت‌های شناسایی در نظر گرفته شده و قرار است به سرعت حدود ۱۰ ماخ برسد.

در سطح بلندپروازانه‌تر، Delta Velos یک سامانه کاملاً قابل استفاده مجدد است که برای سرعت ۱۲ ماخ و حمل محموله‌ای حدود ۵۰ کیلوگرمی طراحی شده است. این سامانه حتی با هدف استفاده از نیروی اسکرم‌جت برای دسترسی به فضا و پرتاب ماهواره‌های کوچک توسعه می‌یابد.

با این حال، این وسایل نمی‌توانند از حالت سکون با موتور اسکرم‌جت خود پرواز کنند. اسکرم‌جت برای فعالیت به سرعت اولیه بالا نیاز دارد به همین دلیل Hypersonix روی استفاده از تقویت‌کننده‌های راکتی یا پرتاب کمکی موشکی برای رساندن وسیله به ارتفاع و سرعت مورد نیاز کار می‌کند.

استفاده از هیدروژن یکی دیگر از ویژگی‌های مهم این پروژه است. موتورهای SPARTAN با هیدروژن کار می‌کنند و طبق توضیحات شرکت، خروجی احتراق آنها بخار آب است. با این حال، تولید و انتقال هیدروژن پاک همچنان چالش مهمی برای استفاده گسترده از این سوخت محسوب می‌شود.

در این میان جابه‌جایی مسافر با سرعت‌های هایپرسونیک از نظر فنی ممکن به نظر می‌رسد، اما هنوز راه زیادی تا عملیاتی شدن آن باقی مانده است. هواپیماهای مسافربری باید استانداردهای بسیار سخت‌گیرانه ایمنی و مقررات هوانوردی را رعایت کنند و مشکلاتی مانند گرمای شدید، مواد سازه‌ای، کنترل پرواز و سامانه‌های پیشرانش باید حل شوند. به همین دلیل، کاربردهای نظامی و بدون سرنشین احتمالاً بسیار زودتر از پروازهای تجاری وارد مرحله عملیاتی خواهند شد.

شرکت Hypersonix امیدوار است سفر هایپرسونیک مسافری در دهه ۲۰۳۰ ممکن شود، اما این زمان‌بندی بسیار خوش‌بینانه به نظر می‌رسد و رسیدن به این فناوری در دهه ۲۰۴۰ ارزیابی واقع‌بینانه‌تری است. 

منبع: Simple Flying

۵۸۵۸