رسانههای انگلیسیزبان: ثبتجهانی الموت، توجه دوباره جهان را به جایگاه علمی و فرهنگی این دژ تاریخی جلب کرد
همزمان با ثبتجهانی مجموعه «قلعه الموت و استحکامات وابسته» در فهرست میراثجهانی یونسکو، شماری از رسانهها و مراکز پژوهشی انگلیسیزبان در گزارشها و مطالب تحلیلی خود، بر نقش کمتر شناختهشده این مجموعه بهعنوان یکی از مهمترین مراکز علمی و فکری ایران در سدههای میانه تاکید کردند.
به گزارش خبرنگار میراثآریا، اگرچه نام الموت طی دهههای گذشته بیشتر با روایتهای عامهپسند درباره «حشاشین» گره خورده بود، اما ثبتجهانی یونسکو فرصتی فراهم کرده است تا ارزشهای واقعی تاریخی، فرهنگی و علمی این مجموعه بیش از گذشته مورد توجه قرار گیرد.
بر اساس این گزارشها، قلعهالموت در دوران حکومت نزاریان اسماعیلی به مرکزی برای فعالیتهای علمی، فلسفی و فرهنگی تبدیل شد. کتابخانههای این مجموعه میزبان آثار ارزشمند و محل حضور اندیشمندان برجستهای بود که در فضایی نسبتا امن، به پژوهش و نگارش آثار علمی میپرداختند.
رسانهها و مراکز پژوهشی انگلیسیزبان بهطور ویژه به نام خواجه نصیرالدین طوسی اشاره کردهاند؛ دانشمند برجسته ایرانی که نزدیک به سه دهه در قلمرو الموت زندگی کرد و بخشی از مهمترین آثار خود را در همین دوره تالیف کرد. پژوهشگران معتقدند فعالیت علمی طوسی در الموت، زمینهساز دستاوردهای بعدی او در ریاضیات، نجوم، فلسفه و منطق شد و بعدها به تاسیس رصدخانه مراغه انجامید؛ مرکزی که یکی از مهمترین موسسات علمی جهان اسلام در قرن هفتم هجری بهشمار میرود.
مؤسسه مطالعات اسماعیلی در گزارشی درباره زندگی و آثار خواجه نصیرالدین طوسی تاکید میکند که سهم او در تاریخ اندیشه اسلامی «بنیادین» بوده و آثارش تا سدهها بهعنوان منابع مرجع در رشتههایی همچون نجوم، ریاضیات، فلسفه و الهیات مورد استفاده قرار میگرفت. این گزارش همچنین یادآور میشود که دوره حضور طوسی در الموت، از مهمترین مراحل شکلگیری اندیشه علمی او بوده است.
همچنین Linda Hall Library، یکی از معتبرترین کتابخانههای تاریخ علم در جهان، در معرفی خواجه نصیرالدین طوسی او را از بزرگترین دانشمندان تمدن اسلامی توصیف کرده و بر تاثیر گسترده آثارش در علوم ریاضی، نجوم، اخلاق و فلسفه تاکید کرده است.
به اعتقاد این رسانهها و مراکز علمی، ثبتجهانی مجموعه الموت میتواند به اصلاح تصویری که طی سالهای گذشته عمدتا بر جنبههای افسانهای این دژ تاریخی متمرکز بوده، کمک کند و جایگاه آن را بهعنوان یکی از کانونهای مهم تولید دانش، اندیشه و فرهنگ در ایران سدههای میانه بیش از پیش به جامعه جهانی معرفی کند.
انتهای پیام/
