الموت جهانی شد؛ از دژ افسانهای تا میراث مشترک بشریت
پس از ۲۵ سال مطالعه، کاوش و تدوین پرونده علمی، مجموعه قلعه الموت و استحکامات دفاعی وابسته در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
خبرگزاری مهر_ گروه جامعه: ثبت جهانی مجموعه قلعههای الموت در فهرست میراث جهانی یونسکو، تنها ثبت یک بنای تاریخی نیست؛ بلکه به رسمیت شناخته شدن یکی از پیچیدهترین و هوشمندانهترین منظومههای دفاعی و فرهنگی ایران است. پروندهای که پس از ۲۵ سال مطالعه، کاوش، حفاظت و تدوین علمی، سرانجام نام الموت را در کنار برجستهترین میراث بشری قرار داد و روایت تازهای از تمدن ایرانی را به جهان معرفی کرد.
ثبت یک دژ نبود؛ ثبت یک سرزمین زنده بود
پروندهای که ایران با عنوان «قلعه الموت و استحکامات دفاعی وابسته» به یونسکو ارائه کرد، تنها به قلعه مشهور الموت محدود نمیشود و این پرونده هفت قلعه و دژ تاریخی شامل الموت، لمبسر، قسطینلار، شمسکلایه، شیرکوه، ایلان و نویذر شاه را در بر میگیرد؛ مجموعهای که بهصورت یک شبکه منسجم دفاعی و مدیریتی در قلب کوهستانهای البرز غربی شکل گرفته است.
ارزش واقعی این اثر در پیوند میان قلعهها، راههای ارتباطی، روستاها، منابع آب، باغها، زمینهای کشاورزی و ساختار مدیریت سرزمین نهفته است؛ موضوعی که باعث شد یونسکو آن را بهعنوان یک **«منظر فرهنگی»** واجد ارزش برجسته جهانی بشناسد.
الموت؛ فراتر از روایتهای جنگ و قدرت
اگرچه نام قلعه الموت بیش از هر چیز با حسن صباح و حکومت نزاریان اسماعیلی گره خورده است، اما یافتههای باستانشناسی سالهای اخیر تصویر متفاوتی از این مجموعه ارائه میدهد و بررسیهای علمی نشان میدهد الموت تنها یک پایگاه نظامی نبوده، بلکه مرکزی برای تولید دانش، فعالیتهای علمی، کتابخانه، نجوم، پزشکی، فلسفه و سازماندهی اجتماعی نیز به شمار میرفته است.
همین ویژگیها در کنار معماری منحصربهفرد، مهندسی دفاعی و سازگاری هوشمندانه با محیط طبیعی، نقش مهمی در ثبت جهانی این مجموعه ایفا کرده است.
پیشینه تاریخی قلعه الموت چیست؟
اگرچه شهرت جهانی الموت بیشتر به دوران حکومت اسماعیلیان نزاری گره خورده، اما پیشینه این منطقه به قرنها پیش از آن بازمیگردد. قدمت قلعه الموت بیش از ۱۱۶۰ سال برآورد میشود و برخی از قلعههای مجموعه، از جمله قلعه لمبسر، ریشه در دوره ساسانی دارند. نقطه عطف تاریخ این دژ به سال ۴۸۳ هجری قمری (۱۰۹۰ میلادی) بازمیگردد؛ زمانی که حسن صباح، رهبر اسماعیلیان نزاری، کنترل قلعه را در اختیار گرفت و آن را به مرکز حکومت خود تبدیل کرد. در طول حدود ۱۸۰ سال، الموت نهتنها یک پایگاه نظامی، بلکه مرکز اداره حکومت، فعالیتهای علمی، فرهنگی، مذهبی و سیاسی اسماعیلیان بود. پس از حمله مغولان، بسیاری از قلعههای این منطقه آسیب دیدند، اما بقایای آنها همچنان روایتگر بخشی مهم از تاریخ سیاسی و نظامی ایران هستند و ارزش پژوهشی بالایی برای مورخان و باستانشناسان دارند.
قلعه الموت کجاست؟
قلعه الموت در استان قزوین و در منطقه کوهستانی الموت، حدود ۱۰۵ کیلومتری شمالشرقی شهر قزوین قرار دارد. این دژ بر فراز صخرهای مرتفع با ارتفاع حدود ۲۱۶۳ متر از سطح دریا ساخته شده و به دلیل موقعیت طبیعی منحصربهفرد خود، یکی از مستحکمترین قلعههای تاریخی ایران به شمار میرود. واژه «الموت» را به معنای «آشیانه عقاب» دانستهاند؛ نامی که بهخوبی با جایگاه این قلعه بر بلندای صخرهها و دشواری دسترسی به آن تناسب دارد. همین موقعیت طبیعی سبب شده بود که این دژ در طول قرنها نقش مهمی در دفاع از منطقه ایفا کند و در برابر بسیاری از حملات مقاومت نشان دهد. امروزه علاوه بر ارزش تاریخی، طبیعت کوهستانی، چشماندازهای بکر و روستاهای اطراف، منطقه الموت را به یکی از مقاصد مهم گردشگری تاریخی و طبیعتگردی ایران تبدیل کرده است.
شاهکار مهندسی در دل کوهستان
انتخاب موقعیتهای صعبالعبور، طراحی استحکامات دفاعی، استفاده از مصالح متناسب با اقلیم و بهرهگیری از ارتفاعات طبیعی، تنها بخشی از ویژگیهای معماری مجموعه الموت است و در کنار این موارد، سامانههای پیشرفته ذخیره و انتقال آب، کشاورزی پلکانی، تراسبندی اراضی و مدیریت منابع طبیعی، نشان میدهد ساکنان این منطقه قرنها پیش توانسته بودند الگویی پایدار برای زندگی در محیطی سخت و کوهستانی ایجاد کنند و ارزش جهانی الموت تنها در دیوارها و برجهای آن خلاصه نمیشود، بلکه در پیوند میان انسان، طبیعت، آب، زمین و شیوه زندگی تاریخی این منطقه معنا پیدا میکند.
۲۵ سال مسیر تا رسیدن به یونسکو
ثبت جهانی الموت نتیجه یک روند کوتاهمدت نبود. طی بیش از دو دهه، گروههای تخصصی میراث فرهنگی با انجام کاوشهای باستانشناسی، مستندسازی، حفاظت، تدوین پرونده علمی و تهیه برنامههای مدیریتی، زمینه ثبت این اثر را فراهم کردند و پس از بازدید ارزیابان بینالمللی نیز اقدامات متعددی از جمله ساماندهی روستای گازرخان، بهسازی مسیرهای دسترسی، تأمین آب، توسعه زیرساختهای گردشگری، ایمنسازی و حفاظت از محوطه در دستور کار قرار گرفت.
اکنون با ثبت جهانی این مجموعه، اجرای برنامههای حفاظتی و مدیریتی با جدیت بیشتری دنبال خواهد شد.
در واقع، جهانی شدن الموت فقط یک موفقیت نمادین نیست، بلکه میتواند به گردش مالی، رونق کسبوکارهای محلی، افزایش سرمایهگذاری در حوزه گردشگری و تقویت حس تعلق و غرور فرهنگی در جامعه محلی منجر شود و از سوی دیگر، قرار گرفتن این اثر در فهرست میراث جهانی، مسوولیت حفاظت از آن را نیز سنگینتر میکند؛ چرا که آثار جهانی، میراث مشترک بشریتاند و حفاظت از آنها نیازمند همکاری ملی و بینالمللی است.
اکنون قلعه الموت در کنار دیگر آثار جهانی ایران، روایت تازهای از توان تمدنی این سرزمین را به جهان عرضه میکند؛ روایتی که در آن، کوهستانهای سخت به جای انزوا به بستر شکلگیری اندیشه، معماری، مقاومت و سازماندهی تبدیل شدهاند، ثبت جهانی این مجموعه یادآور آن است که ایران نهتنها صاحب گذشتهای پرشکوه است بلکه همچنان میتواند از دل میراث تاریخی خود، آیندهای پویا در حوزه فرهنگ، گردشگری و توسعه پایدار بسازد.
قلعه الموت امروز دیگر فقط یک نام در کتابهای تاریخ نیست؛ بخشی از حافظه مشترک بشریت است و این بزرگترین دستاورد ثبت جهانی آن به شمار میرود.
کارشناسان بر این باورند ثبت جهانی الموت میتواند فصل تازهای برای توسعه گردشگری استان قزوین رقم بزند و افزایش حضور گردشگران داخلی و خارجی، رونق کسبوکارهای محلی، ایجاد فرصتهای شغلی، جذب سرمایهگذاری و توسعه زیرساختهای منطقه از مهمترین پیامدهای این رویداد خواهد بود و در عین حال، ثبت جهانی مسئولیت حفاظت از این میراث را نیز دوچندان میکند؛ زیرا آثار ثبتشده در یونسکو، میراث مشترک همه بشریت به شمار میروند.
همچنین پروندههایی از کشورهای عربستان، اردن، امارات، لبنان، فلسطین، برزیل، آمریکا، روسیه، تایلند، تونس، ایتالیا، دانمارک، مغولستان و چند کشور آفریقایی نیز در دستور بررسی اجلاس قرار گرفت و ثبت جهانی مجموعه قلعههای الموت، تنها افزودن یک نام دیگر به فهرست آثار جهانی ایران نیست؛ بلکه معرفی الگویی کمنظیر از همزیستی معماری، مهندسی، دانش، مدیریت سرزمین و سازگاری با طبیعت است.
امروز الموت دیگر فقط یک قلعه تاریخی یا نامی در کتابهای تاریخ نیست؛ بلکه بخشی از حافظه مشترک بشریت است؛ میراثی که از دل کوهستانهای البرز، روایتگر توان تمدنی ایران برای نسلهای آینده خواهد بود.
