چرا بیماران خاص همچنان در صف انتظار دارو میمانند؟
عضو هیئتمدیره انجمنهای صنفی داروسازان ایران به وضعیت سلامت و دارو در کشور، از مجموعهای از ناهماهنگیها، تصمیمگیریهای غیرکارشناسی و بیتوجهی به ظرفیت بخش خصوصی انتقاد کرد.
به گزارش خبرگزاری مهر، بهمن صبور، عضو هیئتمدیره انجمنهای صنفی داروسازان ایران، در مصاحبه با برنامه «سایهروشن» تأکید کرد: در حوزه سلامت نباید «چرخ را از نو اختراع کرد»؛ بلکه باید از الگوهایی بهره گرفت که پیشتر در کشورهای دیگر آزموده شده و نتایج مثبت و منفی آنها نیز مشخص شده است.
وی با بیان اینکه بیش از سه دهه در بخشهای مختلف حوزه دارو فعالیت داشته، گفت: شناخت او از این عرصه، حاصل حضور در داروخانهها، کارخانه هلالاحمر، فعالیتهای صنفی، نظامپزشکی و مدیریت در بخش خصوصی است. به همین دلیل، از نگاه او بسیاری از مشکلات امروز، نه از کمبود دانش، بلکه از نبود اراده برای تصمیمگیری درست و بهرهگیری از نظرات اهلفن ناشی میشود.
صبور تصریح کرد: بخش خصوصی در حوزه دارو و سلامت، تجربه و ظرفیت قابلتوجهی دارد؛ اما در روندهای سیاستگذاری، عملاً موردتوجه قرار نمیگیرد.
این کارشناس حوزه دارو با اشاره به اینکه مسئله بیماران خاص در ظاهر ساده به نظر میرسد؛ اما در عمل حلنشده باقیمانده است، توضیح داد: اگر ساختارهای اجرایی و تصمیمگیری بهدرستی طراحی میشد، امروز بسیاری از این مشکلات وجود نداشت.
به گفته او، در سالهای گذشته بهجای آنکه زیرساختهای لازم برای اجرای طرحهای حمایتی فراهم شود، تنها به رونمایی از طرحها و اعلام خبرهای امیدبخش بسنده شده است؛ رویکردی که نهتنها گرهای از کار باز نکرده، بلکه در برخی موارد بر پیچیدگی اوضاع نیز افزوده است. یکی از محورهای اصلی سخنان دکتر صبور، وضعیت صندوق بیماران صعبالعلاج بود؛ صندوقی که باهدف حمایت ویژه از بیماران خاص و سختدرمان تشکیل شد، اما اکنون خود با تأخیر چندماهه در پرداختها روبهرو است.
وی یادآور شد: این صندوق قرار بود مسیر خدماترسانی را برای بیماران خاص هموارتر کند، اما امروز با چهارتا پنج ماه عقبماندگی در پرداخت مطالبات مواجه است. صبور در رادیو گفتوگو ریشه این مسئله را در جابهجایی نادرست منابع مالی، ضعف در انتقال بودجه از بیمههای پایه به بیمه سلامت و در نهایت، ناتوانی در پرداخت سهم بخش خصوصی دانست.
به اعتقاد این عضو هیئتمدیره انجمنهای صنفی داروسازان ایران، یکی از مشکلات جدی در نظام سلامت کشور این است که بیمهها نیز در عمل از ایفای سیاستهای مستقل خود بازماندهاند و بهجای آنکه برنامهریزی حرفهای و مبتنی بر مأموریت سازمانی داشته باشند، مجبور به اجرای دستوراتی هستند که از بیرون به آنها تحمیل میشود.
وی با انتقاد از این وضعیت گفت: نتیجه چنین رویکردی، انباشت بدهی بیمهها به داروخانهها و مجموعههای خصوصی است؛ بدهیهایی که به طور مستقیم بر زنجیره تأمین دارو و کیفیت خدمترسانی به بیماران اثر میگذارد.
صبور همچنین تأکید کرد: بیتوجهی به مشارکتبخش خصوصی، یکی از خطاهای تکرارشونده در حوزه سلامت است.
او معتقد است اگر قرار است برای بیماران خاص تصمیمی اثربخش گرفته شود، باید از ابتدا نمایندگان واقعی بخش خصوصی و کارشناسان میدانی در فرایند تدوین سیاستها حضور داشته باشند. به گفته او، تصمیمگیریهای پشت درهای بسته، بدون مشورت با بدنه تخصصی، نتیجهای جز تکرار خطاها و استمرار بحرانها نخواهد داشت.
وی در ادامه با لحنی انتقادی اظهار داشت: بسیاری از مشکلات کنونی، ناشی از آن است که «الفبای کار» بهدرستی طی نشده و ساختارها بدون آمادهسازی لازم، تنها برای نمایش و اعلام طرحها مورداستفاده قرار گرفتهاند.
وی این شیوه را نوعی اقدام نمایشی دانست که در نهایت نه به نفع بیمار است، نه به سود نظام درمان و نه بهصرفه برای منابع عمومی کشور. به باور او، اگر یک برنامه بخواهد در نظام سلامت به نتیجه برسد، باید مرحلهبهمرحله، با شناخت دقیق از زیرساختها و بر اساس گفتوگو با همه ذینفعان اجرا شود.
صبور در بخش دیگری از سخنان خود اشاره کرد: بخش خصوصی، برخلاف تصور برخی مدیران، تنها مطالبهگر نیست؛ بلکه پیشنهادهای عملی و مشخصی برای حل مشکلات دارد.
وی تأکید کرد: این پیشنهادها بارها مطرح شده اما کمتر موردتوجه قرار گرفتهاند. به گفته او، مشکل اصلی آنجاست که نظام تصمیمگیری در برخی حوزهها گوش شنوایی برای شنیدن صدای کارشناسان ندارد و همین مسئله باعث میشود فرصت اصلاح از دست برود.
