مطالبه اینترنت آزاد جرم نیست؛ صداوسیما نباید مردم خواهان حق اینترنت را مسخره کند
در روزهای اخیر، یکی از مجریان صداوسیما در واکنش به مقایسه وضعیت اینترنت ایران با افغانستان، جملهای گفت که بازتاب گستردهای در میان کاربران داشت: «اگر اینقدر اینترنت افغانستان مهم است، بروید همانجا زندگی کنید.»
به گزارش خبرآنلاین روزنامه اعتماد نوشت: این اظهارنظر در حالی مطرح شد که در ماههای اخیر گزارشهایی از دسترسی نسبتا آزادتر کاربران افغانستان به اینترنت بینالمللی (5G) و اتصال کاربران کشورهای عراق و افغانستان به شبکههای اجتماعی خارجی منتشر شده و همین موضوع به مقایسههایی میان وضعیت دو کشور دامن زده است.
اما مساله اصلی نه افغانستان است و نه مقایسه با کشور دیگر؛ مساله این است که چرا هر مطالبهای ازسوی مردم، به جای پاسخ و توضیح، با جمله تکراری «اگر اینترنت نسل پنج میخواهید، بروید افغانستان و اگر میخواهید با مسترکارت به بازارهای جهانی وصل شوید، بروید سوریه» روبهرو میشود.
مطالبه اینترنت پایدار، سریع و دسترسی به خدمات جهانی، یک خواسته بدیهی در دنیای امروز است؛ همانطور که دسترسی به آب، برق، آموزش و ارتباطات مدرن بخشی از زندگی عادی شهروندان محسوب میشود. مردمی که درباره کیفیت اینترنت و ارتباط با جهان سوال میکنند، نه بیوطناند و نه شیفته کشور دیگر؛ آنها فقط میخواهند در کشور خودشان از امکاناتی بهرهمند شوند که در بسیاری از نقاط جهان به یک استاندارد عادی تبدیل شده است. وطندوستی دقیقا از همین نقطه آغاز میشود: تلاش برای بهتر شدن شرایط در همان جایی که به آن تعلق داریم.
رسانهای که با بودجه عمومی اداره میشود، بیش از هر چیز وظیفه دارد شأن و احترام مخاطبانش را حفظ کند. تمسخر یا طعنه به مطالبات مردم، نه پاسخی به مساله است و نه کمکی به حل آن میکند. رسانه ملی قرار بود پژواک صدای طیفها و نحلههای مختلف فکری جامعه باشد؛ رسانهای که همه مردم بتوانند خود را در آن ببینند و احساس کنند صدایشان شنیده میشود. با این حال، بخشی از افکار عمومی احساس میکند این رسانه بیش از آنکه بازتابدهنده تنوع دیدگاههای موجود در جامعه باشد، دراختیار طیفی محدود قرار گرفته و صدای همه سلایق فکری در آن شنیده نمیشود.
اگر قرار است رسانه ملی پل ارتباطی میان مردم و مسوولان باشد، نخستین گامش شنیدن صدای جامعه و پاسخ دادن به پرسشهای آن است، نه حواله دادن منتقدان به آن سوی مرزها. درخواست اینترنت آزاد، پایدار و دسترسی به خدمات جهانی، نه نشانه بیوطنی است و نه دلبستگی به کشور دیگر، بلکه مطالبه نسلی است که میخواهد در کشور خودش با استانداردهای امروز زندگی کند. پاسخ به این مطالبه، گفتوگو و اصلاح است، نه طعنه و حذف صورتمساله.
23302
