پیش بینی پیشرفت بیماری «ام اس» با دستگاههای ردیاب تناسب اندام
یک مطالعه جدید میگوید دستگاههای ردیاب تناسب اندام که روی مچ دست بسته میشوند، ممکن است بتوانند پیشبینی کنند که آیا فرد مبتلا به اماس احتمال بیشتری برای بدتر شدن ناتوانی دارد یا خیر.
به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش دادند که دادههای ردیابهای تناسب اندام نه تنها نشان داد که چه کسی در معرض خطر بیشتری برای پیشرفت بیماری است، بلکه مغز چه کسی ممکن است در معرض خطر زوال باشد.
«کاترین فیتزجرالد»، محقق ارشد و استادیار مغز و اعصاب و اپیدمیولوژی در دانشگاه جان هاپکینز در بالتیمور، گفت: «شناسایی به موقع بیماران در معرض خطر پیشرفت بیماری برای کاهش ناتوانی طولانی مدت ضروری است، اما آزمایشهای فعلی برای اندازهگیری ناتوانی اماس برای تشخیص تغییرات کوچک طراحی نشدهاند.»
او در یک بیانیه خبری گفت: «استفاده از یک دستگاه نسبتاً ارزان و در دسترس دور مچ دست ممکن است به ما در شناسایی تغییرات اولیه در بیماری کمک کند.»
برای این مطالعه، محققان ۲۳۸ فرد مبتلا به اماس را به یک ردیاب تناسب اندام مجهز کردند که میزان فعالیت بدنی آنها در طول روز، مدت زمانی که در حالت نشسته یا غیرفعال بودند و همچنین چرخه خواب آنها را اندازهگیری میکرد.
از شرکتکنندگان خواسته شد که این دستگاهها را به مدت دو هفته و به صورت شبانهروزی بپوشند و این فرآیند را هر سه ماه یکبار و به طور متوسط سه سال تکرار کنند.
محققان گفتند که در طول این مطالعه، ۱۲۰ نفر پیشرفت بیماری اماس داشتند و الگوهای فعالیت بدنی آنها منعکسکننده افرادی بود که در معرض خطر بیشتری قرار داشتند.
این مطالعه نشان داد که به طور خاص، افرادی که در نیمه اول روز فعالیت کمتری داشتند، ۲۰ درصد بیشتر از افرادی که هیچ کاهشی در سطح فعالیت خود نداشتند، احتمال داشت که بیماری اماس آنها بدتر شود.
کاهش سطح فعالیت صبحگاهی همچنین با آتروفی مغز در بیماران اماس مرتبط بود، که با کاهش حجم کل مغز، ماده خاکستری و تالاموس- ساختاری از مغز که اطلاعات حسی و حرکتی را پردازش میکند- همراه بود.
دکتر «الن موری»، محقق ارشد و مدیر نوروایمونولوژی و عفونتهای عصبی در دانشگاه جانز هاپکینز، در یک بیانیه خبری گفت: «تحقیقات بیشتری برای تأیید این یافتهها لازم است، اما فکر کردن به این که استفاده از دستگاههای به راحتی در دسترس میتواند به ما کمک کند تا پیشبینی کنیم چه کسی در معرض خطر بدتر شدن بیماری است و به طور بالقوه از این تغییرات جلوگیری کنیم، هیجانانگیز است.»
وی در ادامه افزود: «شناسایی تغییرات کوچک همچنین میتواند به ما در سرعت بخشیدن به تحقیقات در مورد درمانهای جدید کمک کند.»
