ورزش نکردن عوارض دیابت را تشدید می‌کند
یک مطالعه جدید می‌گوید ورزش نکردن بخش زیادی از مشکلات سلامتی افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ را تشکیل می‌دهد.
به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش دادند که تا ۱۰ درصد از عوارض دیابت مانند سکته مغزی، نارسایی قلبی، بیماری قلبی و از دست دادن بینایی را می‌توان به کم‌تحرکی نسبت داد.
«جین فتر»، محقق ارشد و پژوهشگر پزشکی دانشگاه فدرال ریو گرانده دو سول در برزیل، گفت: «عوارض دیابت اغلب به عنوان عواقب اجتناب‌ناپذیر این بیماری تلقی می‌شوند.»
فتر در یک بیانیه خبری گفت: «یافته‌های ما با نشان دادن اینکه می‌توان از طریق افزایش قابل دستیابی فعالیت بدنی در بین افراد مبتلا به دیابت، از بخش قابل توجهی از این عوارض جلوگیری کرد، این ایده را به چالش می‌کشد.»
برای این مطالعه، محققان داده‌های مربوط به تقریباً ۲.۴ میلیون نفر را از ۲۷ مطالعه بهداشتی قبلی که در سراسر جهان انجام شده بود، جمع‌آوری کردند.
محققان با استفاده از این داده‌ها، سطح فعالیت بدنی را در بین افراد مبتلا به دیابت و همچنین هرگونه عوارض مرتبط با دیابت که در آنها ایجاد شده بود، ردیابی کردند.
این تیم، عدم فعالیت بدنی را به عنوان عدم دستیابی به حداقل ۱۵۰ دقیقه ورزش متوسط تا شدید در هفته تعریف کردند.
طبق گفته مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده، نمونه‌هایی از ورزش با شدت متوسط شامل پیاده‌روی سریع، دوچرخه‌سواری آهسته، یوگای فعال، یا کارهای تعمیراتی عمومی در حیاط یا خانه است.
ورزش‌های شدید شامل دویدن، شنا، رقص هوازی، دوچرخه‌سواری سریع، طناب زدن و کارهای سنگین حیاط مانند بیل زدن است.
نتایج نشان داد که عدم فعالیت بدنی در بین افراد مبتلا به دیابت موارد زیر را شامل می‌شود:
• ۱۰.۲٪ سکته مغزی
• ۹.۷٪ رتینوپاتی دیابتی
• ۷.۳٪ نارسایی قلبی
• تا ۷٪ بیماری‌های قلبی
محققان گفتند که زنان و افراد با تحصیلات کمتر به طور مداوم سطح بالاتری از عوارض دیابت مرتبط با کمبود ورزش را تجربه می‌کنند.
فتر گفت: «این مطالعه فعالیت بدنی را به عنوان یک جزء اصلی پیشگیری از عوارض دیابت تعریف می‌کند. ترویج فعالیت بدنی در بین افراد مبتلا به دیابت می‌تواند بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی و هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی را کاهش دهد، در حالی که کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد.»
با این حال، محققان هشدار دادند که با توجه به تفاوت در نحوه انجام فعالیت بدنی در نقاط مختلف جهان، یک رویکرد یکسان برای همه مؤثر نخواهد بود.
به عنوان مثال، مردم در کشورهای ثروتمند تمایل دارند در اوقات فراغت خود ورزش کنند، در حالی که در کشورهای کم‌درآمد، مردم فعالیت بدنی خود را به عنوان بخشی از کار خود انجام می‌دهند.
