خطر افت کیفیت خدمات آزمایشگاهی در سایه بحران اقتصادی و فرسودگی نیروها
رئیس کنگره ارتقای کیفیت خدمات آزمایشگاهی گفت: تصمیمهای مقطعی، کمبود منابع و فرسودگی نیروی انسانی میتواند کیفیت و ایمنی خدمات آزمایشگاهی را تهدید کند.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از انجمن دکترای علوم آزمایشگاهی تشخیص پزشکی ایران، فریبا شایگان رئیس انجمن دکترای علوم آزمایشگاهی تشخیص پزشکی ایران با اشاره به برگزاری هفدهمین کنگره بین المللی و بیست وسومین کنگره ملی ارتقای کیفیت خدمات آزمایشگاهی تشخیص پزشکی ایران در روزهای 15 تا 18 اردیبهشت 1405 در محل برج میلاد تهران ، اظهار کرد: با برگزاری کنگره ارتقای کیفیت، جامعه آزمایشگاهی از نگاه صرفاً تکنیکی عبور کرده و به درک سیستمی از کیفیت، ایمنی بیمار و مدیریت خطا رسیده است، بهگونهای که امروز کنترل کیفی، اعتباربخشی و پایش فرآیندها به مطالبه حرفهای آزمایشگاهها تبدیل شدهاند.
وی تأکید کرد: تجربه سالهای اخیر کنگره ارتقای کیفیت نشان داده است که کیفیت بدون پایداری اقتصادی، منابع انسانی توانمند و ثبات در سیاستگذاری امکانپذیر نیست. اصلاح نظام تعرفهگذاری، پرهیز از تصمیمهای دستوری و مقطعی، و حمایت عملی از برنامههای کیفیتمحور از مهمترین نیازهای امروز آزمایشگاههاست.
رئیس کنگره ارتقای کیفیت خدمات آزمایشگاهی با بیان اینکه فرسودگی نیروی انسانی به یکی از تهدیدهای جدی کیفیت تبدیل شده است، افزود: بیتوجهی به سرمایه انسانی، مستقیماً ایمنی و دقت خدمات آزمایشگاهی را تحتالشعاع قرار میدهد و توجه به پایداری اقتصادی و سرمایه انسانی برای ارتقای کیفیت ضروری است.
وی خاطرنشان کرد: کیفیت مقصد نیست، بلکه یک فرآیند مستمر است و تحقق عملی آن نیازمند گفتوگوی واقعی میان سیاستگذاران، نهادهای صنفی و جامعه علمی است، در غیر این صورت، شعار کیفیت بهتنهایی قادر به حفظ استانداردهای خدمات آزمایشگاهی نخواهد بود.
شایگان همچنین افزود: اولویتهای جدید جامعه آزمایشگاهی شامل مدیریت کیفیت در شرایط کمبود منابع، تابآوری آزمایشگاهها در برابر بحرانها، جلوگیری از فرسودگی شغلی نیروهای متخصص و پیوند کیفیت با تصمیمسازیهای کلان صنفی است. اصلاح نظام تعرفهگذاری، ثبات در سیاستگذاری و حمایت عملی از برنامههای کیفیتمحور از محورهای اصلی این مطالبهها در کنگره پیشرو است.
رئیس کنگره ارتقای کیفیت خدمات آزمایشگاهی تصریح کرد: بهبود استانداردهای علمی و عملی آزمایشگاهها نتیجه مسیر تدریجی آموزش، معرفی دستورالعملها و بومیسازی الزامات اعتباربخشی است. با این حال، هنوز با نقطه مطلوب فاصله داریم.
