نحوه کمکهای اولیه در مواجهه با شکستگیهای استخوان
وزارت بهداشت پروتکل جدید امدادگری در حوادث استخوانی را با تمرکز بر تثبیت عضو و شناسایی علائم اضطراری منتشر کرد.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری مهر،برخورد با فردی که دچار شکستگی شده، بیش از هر چیز به «صبر» و «دقت» نیاز دارد تا تجهیزات پیشرفته. در ادامه، گامهای حیاتی برای مدیریت این شرایط بحرانی را بررسی میکنیم.
همانطور که هست، بماند!
اولین و مهمترین اصل در مواجهه با شکستگی، تثبیت عضو است.
مهندسیِ آتلبندی؛ نیازی نیست حتماً آتلهای پزشکی داشته باشید؛ یک تخته صاف، مجله یا حتی روزنامهای که به قطر مناسب لوله شده باشد، میتواند نقش نجاتدهنده را ایفا کند.
ثابتسازی مفاصل؛ برای اینکه استخوان حرکت نکند، باید مفصلِ «بالا» و «پایینِ» محل شکستگی را هم ثابت کنید.
احتیاط در بستن؛ آتل را محکم ببندید اما نه آنقدر که راه خونرسانی را ببندد! (اگر انگشتان مصدوم سرد یا کبود شد، بدانید که زیادهروی کردهاید).
مدیریت آرامش و حرکت
مصدومی که درد میکشد، دچار اضطراب شدید است.
کلمات آرامبخش؛ پیش از هر اقدامی، فرد را آرام کنید. استرس باعث افزایش ضربان قلب و تشدید خونریزی احتمالی میشود.
خطر قرمز (ستون فقرات): اگر شک دارید که ضربه به کمر یا گردن وارد شده، فرد را تحت هیچ شرایطی حرکت ندهید، مگر اینکه خطر فوری مثل آتشسوزی یا انفجار جان او را تهدید کند.
نبایدهای حیاتی (عبور ممنوعهای امدادی)
گاهی اوقات «انجام ندادن» برخی کارها مهمتر از انجام دادن آنهاست: جراح ارتوپد نشوید: هرگز سعی نکنید استخوان بیرونزده یا کجشده را جا بیندازید. این کار میتواند باعث پارگی عصب یا رگهای خونی شود.
ممنوعیت پذیرایی؛ اگر احتمال میدهید مصدوم نیاز به جراحی داشته باشد، از دادن هرگونه خوراکی یا نوشیدنی به او خودداری کنید تا در زمان بیهوشی دچار مشکل نشود.
مدیریت درد و تورم با «یخ»
برای کاهش التهاب و تسکین موقت درد؛ از کمپرس سرد استفاده کنید؛ اما به یاد داشته باشید که یخ نباید مستقیماً با پوست تماس داشته باشد. آن را در یک پارچه بپیچید.
اگر مسیر خونی مسدود نیست، عضو آسیبدیده را کمی بالاتر از سطح قلب قرار دهید تا از تجمع مایعات و تورم بیشتر جلوگیری شود.
زنگ خطر؛ چه زمانی ثانیهها حکم مرگ و زندگی را دارند؟
در صورت مشاهده این موارد، بلافاصله با شماره ۱۱۵ تماس بگیرید یا به اورژانس مراجعه کنید.
درد بسیار شدید که با مسکنهای معمولی قابل کنترل نیست.
تغییر رنگ اندام (پریدگی یا کبودی) یا سرد شدن غیرعادی پوست.
بیحسی یا حس سوزنسوزن شدن در انگشتان و هرگونه شک به آسیب سر، گردن یا ستون فقرات.
