تابلوی ایران جاودانه روایت هنری هویت ملی در روزهای جنگ است
یک آینهکار و مرمتگر با تاکید بر نقش راهبردی هنر در بازنمایی هویت ملی در بزنگاههای تاریخی، «ایران جاودانه» را تلفیقی از نقاشی پشت شیشه و آینهکاری ایرانی دانست.
به گزارش خبرگزاری مهر، فروغ مددی، آینهکار و مرمتگر، با تشریح ابعاد هنری و مفهومی تابلوی «ایران جاودانه»، اظهار کرد: این اثر، تلفیقی از هنر نقاشی پشت شیشه و آینهکاری ایرانی است و نخستین نمونه از مجموعه سهگانهای محسوب میشود که همزمان با آغاز جنگ و با محوریت مفهوم ایران طراحی کردهام؛ دو اثر دیگر این مجموعه نیز در دست اجرا قرار دارد.
وی با تبیین ویژگیهای فنی این اثر افزود: در این تابلو، پرچم ایران با تکنیک نقاشی پشت شیشه اجرا شده و بخش آینهکاری آن بر پایه گچ با ارتفاع هشت میلیمتر بر روی شیشه و پایه چوبی شکل گرفته و در نهایت این اجزا بهصورت یکپارچه تلفیق شدهاند.
مددی با اشاره به انگیزههای مفهومی خلق این اثر تصریح کرد: سه تابلو با محوریت ایران طراحی کردهام که این اثر، نخستین آنهاست. باور دارم که حس وطندوستی و تعلق به سرزمین در نهاد همه ایرانیان ریشه دارد و من نیز بر همین اساس و با اتکا به اصول و قواعد هنری، این اثر را خلق کردهام.
این هنرمند در ادامه، با نگاهی تحلیلی به کارکرد صنایعدستی در شرایط بحرانی، بیان کرد: ایران، دارای پیشینهای تمدنی و تاریخی عمیق است و در چنین بزنگاههایی، هنر میتواند بهعنوان زبانی نافذ برای بیان احساسات جمعی و روایتگری تاریخی ایفای نقش کند. ضروری است هر دوره تاریخی، از منظر آثار هنری آن خوانش شود تا مشخص گردد که هنر، چه روایت و افقی را دنبال کرده است.
وی در بخش دیگری از سخنان خود، با اشاره به خسارات واردشده به میراثفرهنگی کشور در جریان جنگ اخیر، گفت: متأسفانه در این رخداد، بخشی از آثار تاریخی ارزشمند از جمله کاخ گلستان که در فهرست میراث جهانی به ثبت رسیده، دچار آسیب شدهاند. در این بناها، عناصر شاخصی از جمله تالار آینه، تالار تخت مرمر، ارسیها و آینهکاریها با صدمات جدی مواجه شدهاند.
مددی با تاکید بر غیرقابل جبران بودن بخشی از این خسارات افزود: هرچند این آثار مرمت خواهند شد و بار دیگر در معرض دید قرار میگیرند، اما واقعیت این است که هویت اصیل و تاریخی آنها، بهطور کامل قابل بازآفرینی نیست. این بناها حامل شناسنامههای تاریخیاند که با هر آسیب، بخشی از آن برای همیشه از دست میرود.
این مرمتگر در پایان، با اشاره به ضرورت بازنگری در سازوکارهای بینالمللی حفاظت از میراثفرهنگی خاطرنشان کرد: انتظار میرود نهادهای بینالمللی از جمله یونسکو، با تدوین دستورالعملهای الزامآورتر و پیشبینی سازوکارهای بازدارنده از جمله تعیین غرامتهای مؤثر، از تکرار چنین آسیبهایی جلوگیری کنند. ایران، با پیشینهای چند هزار ساله، گنجینهای از هنر و معماری را در خود جای داده که حفاظت از آن، مسئولیتی فراتر از مرزهای ملی است.
